अहिल्यानगर/ प्रशांत बाफना
लग्न समारंभ असो की घरगुती कार्यक्रम असो, यात डीजे, बॅण्ड बाजे यासारखे वाद्य नसले तर कार्यक्रमाची रंगत फिकी होते, अशी समज आता झाली आहे. काळानुरूप वाद्यांचा प्रकारही बदलत गेला, कानाला मधुर वाटणारे पारंपरिक बाद्य कालबाह्य होत असल्याने बायकांच्या गुजराणीचा प्रश्न निर्माण झाला आहे.
पूर्वीच्या काळी विविध समारंभांमध्ये पारंपरिक संबळ, तुतारी वाद्यांचे मोठे आकर्षण होते. तयाच्या तालावर आबालवृद्ध ठेका धरत थिरकत होते.
ग्रामीण भागातील पारंपरिक उत्सव साजरा केला जातो. त्यात सोंगाच्या कार्यक्रमात संबळ बाद्य असते. संचळ वाद्यासाठी चार कलाकार लागतात. यात दोघे पिपाणी, एक तुतारी .तर एक संबळ वाजवितात. संबळचा आवाज ऐकल्यावर पाय थिरकले नाही तर नवलच मात्र आजच्या
आधुनिक युगात डीझे.
बँनजो, बॅण्डला अधिक मागणी दिसून येतेः चासोबतच ऑरगन, पेंड, इम, कैसीनो, ढोल, आफ्योल, बैजो, खुच्युळ, झाज, मोहमोडे माकुंड आदी साधनसामग्री असते. साधनांच्या मदतीने गायक भावगीते, लोकगीते, लावणी, अहिराणी गाणी, देवदेवतांची गाणे, मराठी, हिंदी गाणे ही संगीत गायली जातात आणि या गाण्याच्या तालावर बालतरुण, वृद्ध बेधुद होऊन नाचतात, असे असले तरी
आजही जेष्ठ व्यक्ती, हौशी मंडळी संबळ किया पावरीच्या ठेक्याबर नाचताना दिसून येतात. एकीकडे महागडी बाद्य लावून मुलामुलींचे विवाह लावले जात आहेत. यात हजारो रुपयांचा चुराडा होतो. काहीजण कर्ज काढून विविध प्रकारची महागडी डि जे लावतात, यात पारंपारिक वाद्य लुप्त होत आहेत. यामुळे तुतारी वाद्य कलाकारांवर उपासमारीची वेळ आली
